Zon vloed

Het is grijs
en grauw
en stil

Geen wind
Geen geluid
Geen beweging

De warmte van mijn lijf
trekt zich terug
Eb

Gedachten
Zee in grijstinten
Een witte meeuw aan een zwarte hemel

Ik vlieg een eindje mee vandaag
en voel de natte kou van water
buiten zijn oevers treden

Zoals ook de kou
en de geur van bloemen
jouw plek innamen

Hier in mijn verkleumde lijf
geen spoor te vinden
Leeg

De meeuw krijst
de hemel breekt in zwarte scherven
Zon vloed

Advertisements

Trots

Zoals de golven
hun koppen schuimend en bulderend toevertrouwen
aan de stille kust
vol overgave
keer op keer.

Zoals het zand
daar ligt, gevormd
door eb en vloed, wind en water
mij draagt en mij laat aarden
steeds opnieuw.

Zo is mijn vader
als bruisend water
het weidse strand
nog altijd hier.

En zo maak ook ik mijn golfbeweging
van oost naar west naar oost
en kom ik steeds meer thuis.
Trots op mijn trotse vader.

2015-11-01_19-38-03

 

Voornemen

Ik neem mij voor om wat vaker mijn ogen te sluiten.
Niet om wat ik zie te negeren of af te doen als onbelangrijk,
maar om te zien wat in mij leeft.

Mijn rust,
mijn liefde,
mijn verdriet,
mijn woede en compassie,
mijn speelsheid en plezier,
mijn angsten en mijn moed.

Daarna wil ik mijn ogen openen,
om al wat in mij is
te laten spreken.

20161228_175911

Dankbaarheid

Ik heb mijzelf begraven
huilen moest ik niet
ik voelde louter liefde
geen enkel groot verdriet

Ik liep een trap op met mijn zusjes
aan beide zijden één
mijn vader zag ons komen
breed lachend door zijn tranen heen

Een dankwoord wilde ik niet schrijven
gewoon gaan, vertrekken zonder pijn
maar mijn vader hield me tegen “Je kunt niet verder zonder
dierbaren te danken voor de liefde en hun zijn”

Toen heb ik mij weer opgegraven
meteen heel prettig was dat niet
maar nu ben ik het leven dankbaar
en …misschien… word ik nog eens verliefd

Huidverlangen

De tinteling
wanneer je vingertoppen, daar…
Een dans op mijn naakte lichaam
speels, licht
nu nog

Ik ervaar mijzelf
in jouw aanraking.
Geborgen en uitgestrekt tegelijk
ingetogen vuur
een kwetsbaar moment in eeuwigheid.

Met gesloten ogen
voel ik tranen stromen.
Traag en afwezig glijdt je hand
over mijn borst
raakt het laken en verdwijnt.

huidverlangen