Rick

Met een enorme knal, valt de voordeur in het slot. De klap galmt na in het trappenhuis. “Het is godverdomme ook altijd hetzelfde gelazer!”, vloekt Rick terwijl hij ziedend van woede de acht trappen van zijn flat af stormt. Hij is op weg naar zijn fiets. Wanneer Rick kwaad is, moet hij fietsen. Het liefst heel hard, dat kalmeert. Meestal fietst hij rechtstreeks naar zee als hij af moet koelen.
In het trappenhuis ruikt het naar benzine van de brommers van de onderburen. De brandweer heeft al eens de flat ontruimt, omdat men bang was voor explosiegevaar. Rond elf uur ‘s avonds werd er aangebeld en hard op de deur gebonkt. “Wilt u onmiddellijk naar buiten gaan, de boel kan ieder moment ontploffen”, zei de brandweerman in vol ornaat aan zijn voordeur. Rick was rustig naar beneden gewandeld. Hij maakt zich nooit zo druk in dat soort situaties. De kans dat de boel werkelijk ontploft lijkt hem zeer klein.

Twee jaar geleden is hij in het appartement gaan wonen. Hij zou per augustus als leerkracht beginnen in groep 3 van een openbare basisschool in een achterbuurt van Den Haag. Op 10 juli had hij te horen gekregen, dat hij half augustus kon beginnen. Hij had dus maar beperkt de tijd om woonruimte te zoeken.
Eind juli werd hij gebeld door een woonbemiddelingsbureau om naar twee beschikbare appartementen te gaan kijken. De kans dat hij nu meteen woonruimte had was groot, want er waren twee gegadigden en twee appartementen. Rick had helaas niet de eerste keus.
Niet lang nadat hij gebeld was, stonden ze met z’n tweeën en een man in pak voor een enorm vervallen voorgevel in de Badhuisstraat. Afgebladderde verf, rottende kozijnen en vuilnis op de stoep. Dat was de eerste indruk. Eenmaal binnen was het eigenlijk heel aardig. Je liep eerst een smalle houten trap op, naar de eerste verdieping. Daar kwam je in een kort gangetje met zowel links als rechts een kamer, in de rechter kamer was een eenvoudig keukenblok zonder afzuigkap geplaatst. Tussen de twee kamers in, zat de badkamer.
Rick was vooral enthousiast over de locatie. Met tien minuten lopen, was je op het strand. Hij zag het helemaal voor zich: na een vermoeiende werkdag, lekker zwemmen in zee of wandelen over het strand om zo van zijn hoofd in zijn lijf te komen. Helaas zag Lisette, de jonge vrouw die de eerste keus zou hebben, ook wel wat in strandwandelingen bij zonsondergang.

Na de Badhuisstraat, werden ze beiden gebracht naar een tweekamerappartement op de vierde verdieping van een jaren-50-flat aan de Leyweg. Het was een totaal verwaarloosde woning. Tijdens de bezichtiging was het er bloedheet en rook het naar rottend vlees. Voor de ramen naar het grote dakterras hingen donkerbruine, doorrookte gordijnen die dicht zaten. Op de vloer lagen drie lagen vloerbedekking -zou later blijken- waarvan de onderste laag al in een vergaande staat van ontbinding verkeerde. Lisette rende dan ook na het openen van de kamerdeur, gillend de acht trappen weer af, terwijl ze over haar schouder riep: ”Jij mag deze, ik neem de Badhuisstraat.”
Zo kwam het dat na vier weken, waarin alle kamers gedesinfecteerd, gewit, ontschimmeld en van de lagen vloerbedekking ontdaan waren, Rick met een stel vrienden en familie zijn spullen de acht trappen van zijn nieuwe thuis opdroeg.

Inmiddels is Rick bij zijn berging op de begane grond aangekomen. Hij trekt, nog altijd trillend van woede, zijn fiets uit de smalle berging, doet de buitendeur open en vertrekt met een verhit hoofd naar Kijkduin.

 H.G.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s