Mohammed

Het stormt en Rick zit op het vochtige strand van Kijkduin. Het is vrijdagavond, de eerste vrije avond van de herfstvakantie. Het is rustig op het strand. Er loopt een ouder echtpaar voorbij, arm in arm. Iets daarachter rent een man. In ieder geval doet hij iets wat daar op moet lijken. Het ziet er komisch uit. Kanariegeel tenue, knalrood hoofd, het tempo is nauwelijks sneller dan het wandelende echtpaar  en hij maakt het geluid van een oude stoomlocomotief.
Het laatste restje woede dat Rick nog voelde, maakt plaats voor een licht gevoel van leedvermaak. Wat kunnen sommige mensen zich toch belachelijk maken zonder dat ze daar zelf weet van hebben.
De man en het echtpaar lopen verder over het strand richting Scheveningen. Rick kijkt uit over zee. Langzaam zakt de zon om de zee te zoenen, aan de horizon drijft het silhouet van een vrachtschip. Dit verstilde beeld is in groot contrast met het gebulder van de wind en de golven.  Alsof het geluid en het licht hun eigen leven leiden en niets met elkaar te maken willen hebben.

De start van dit schooljaar was als het gebulder van de golven, daarom is Rick blij dat het even vakantie is. Inmiddels geeft hij alweer twee jaar les op de Wissel in Den Haag. Dit jaar voor het eerst  in groep vier. Er is nog geen dag voorbij gegaan in zijn klas zonder gedoe. Vandaag ook weer: Mohammed had ‘Mietje’ geroepen naar Kevin, daarop had Kevin Mohammed met zijn hoofd hard tegen de muur geduwd.
Mohammed werd het volledig zwart voor de ogen en hij wilde Kevin naar de keel vliegen, waarop Rick tussenbeiden sprong om te voorkomen dat de ruzie nog verder escaleerde. “Rustig Mohammed”, had Rick met een kalme maar zelfverzekerde stem gezegd, terwijl hij in de ene hand de arm van Patrick vasthad en in de andere de arm van Mohammed.
Maaiende armen en fluimen spuug ontwijkend, gebood hij Mohammed om op zijn plaats te gaan zitten. Als hij rustig werd, zouden ze de ruzie uitpraten. “Laat me, laat me!”, riep Mohammed. Terwijl hij richting zijn tafel liep, gooide hij alle stoelen op zijn pad omver. In plaats van aan zijn tafel,  ging hij eronder zitten. Rick had het maar even zo gelaten en was, nadat ook Kevin op zijn plaats was gezet, met de rekenles begonnen. Na een minuut of tien was Mohammed weer onder zijn tafel vandaan gekomen en had redelijk normaal met de les meegedaan.

Het waren heftige voorvallen die met grote regelmaat voorkwamen in zijn klas. Er was geen kind in de klas zonder verhaal. Ondanks de heftigheid en de agressie, genoot Rick wel van het lesgeven in de klas. “De kinderen zijn hier zo puur”, hoorde hij zich laatst nog zeggen tegen de directeur van de school. “Heel anders dan op de scholen uit de dorpen waar ik mijn stages heb gelopen. Daar duurt het veel langer voordat je de kinderen echt leert kennen”.

Het ging helemaal niet goed met Mohammed de laatste tijd. Vorige week was hij onderweg van de gymzaal naar school uit de rij weggerend naar huis, omdat hij het in de kleedkamer aan de stok had gekregen met Marjolein,  de leerkracht uit groep drie. “Schiet eens een beetje op met aankleden Mohammed”, had ze gezegd, waarop Mohammed zich extra langzaam ging afdrogen.  Toen Marjolein vervolgens aangaf dat hij die tijd na schooltijd wel even in mocht komen halen, keek hij haar recht in de ogen en zei:“Stomme trut, je bent mijn moeder niet. Ik luister niet naar je”.
Terwijl Rick met de twee klassen naar school liep, was  Marjolein achter Mohammed aan gegaan en had bij hem thuis aangebeld. Toen Mohammed zag dat juf Marjolein in het halletje van zijn huis stond, was hij naar boven gerend om uit zijn kamer een erwtenschieter te pakken. Vervolgens had hij Marjolein beschoten.

De kanariegele hardloper kwam weer voorbij. Rick realiseerde zich opeens weer waarom hij naar het strand was gegaan.  Hij was na deze dag thuisgekomen en had in tien minuten knallende ruzie met zijn vriendin gekregen.

H.G.