Jeffrey

Rick kijkt recht in de bloeddoorlopen ogen van Jeffrey.  “Laat me los! Laat me lòòòs!”, Jeffrey schreeuwt het uit. Hij ligt, volledig over de rooie, plat op zijn rug in het gras. Hij trapt wild van zich af, terwijl  zijn meester  bovenop hem zit om hem koste wat kost in bedwang te kunnen houden. “Jeffrey, ik kan  je nu niet  loslaten,  eerst moet je rustig worden”, zegt Rick kalm. Ondertussen drukt hij met kracht beide handen van Jeffrey in het gras en giert de adrenaline door zijn lijf. “Ik maak hem dood, ik maak hem ècht dood”.  Het klinkt hartverscheurend. Jeffrey is woest, maar Rick hoort en ziet alleen maar de grenzeloze onmacht. “Dat weet ik Jeffrey, dat weet ik. Daarom kan ik je nu niet laten gaan. Echt, ik laat je los wanneer je rustig bent geworden”.

Die ochtend waren alle klassen van basisschool de Wissel naar het sportpark in de buurt van de school gegaan vanwege de jaarlijkse sportdag. Het beloofde een mooie dag te worden.  Het was droog, zelfs het zonnetje scheen af toe.
Groep vier, de klas van Rick, had al weken voorpret gehad. Ze hadden landenteams gemaakt en waren al dagen bezig om vlaggen te ontwerpen, T-shirts te beschilderen en mascottes te maken van piepschuim en karton. Er was door de kinderen zelfs een eigen strijdlied geschreven. Sinds Rick op de Wissel was gaan werken, werd er veel meer muziek gemaakt. Rick had gitaarles genomen om de kinderen in de klas met de gitaar te kunnen begeleiden.

Rond het sportpark stonden veel eiken en er lagen een heleboel eikels op de grond: van die heel mooie, glanzende exemplaren. De meesten hadden nog een hoedje op. In de klas stond een herfsttafel en dat was voor veel  kinderen reden genoeg om hun zakken vol met eikels te stoppen. Jeffrey had zijn broekzakken tot de rand gevuld. Hij liep ermee te pronken alsof hij zijn zakken met goud had gevuld.
Trots liet hij zijn buit aan Rick zien. “Mooi hè, Mees?”, zei hij met een stralend gezicht, “Daar kunnen we morgen heel veel poppetjes van maken, toch?”. “Nou en of! Hou ze maar goed bij je”, had Rick geantwoord. Toen wist hij nog niet dat de uitgelaten en opgewekte sfeer vijf minuten later, compleet om zou slaan.
Rick zag het gebeuren: Jeffrey stootte  Mehmet aan op weg naar het voetbalveld, waardoor  een van de eikels uit zijn broekzak viel. “Wauw, dat is een mooie!”, zei Mohammed, terwijl hij de eikel uit het gras pakte. “Kijk Jeffrey, die valt net uit je broekzak en nu is die van mij!” Met een uitdagende blik en de gevonden eikel triomfantelijk in de lucht gestoken, zocht hij de confrontatie met Jeffrey op.  En met succes. Er knapte iets in het hoofd van Jeffrey, waardoor hij in een fractie van een seconde transformeerde van de vrolijke opgewekte jongen van zojuist in een volledig losgeslagen stier die recht op Mohammed afvloog om hem naar zijn keel te grijpen. Rick kon hem nog net op tijd naar de grond werken.

Inmiddels zit Rick al vijf minuten bovenop Jeffrey. Uiterlijk is hij heel rustig en in control, maar van binnen gaat er van alles door hem heen. Hij is toch de nieuwkomer op de Wissel en hoe je in dit soort situaties moet handelen heeft hij op de pabo nooit geleerd. Maar een ding is duidelijk: loslaten is nu geen optie. Gelukkig hebben de leerkrachten de overige leerlingen bij het strijdtoneel weggehaald. Hierdoor heeft Jeffrey in ieder geval geen last van de sociale druk die er vanuit de groep zou kunnen ontstaan.
Rick blijft rustig op Jeffrey inpraten; er zou een moment moeten komen dat Jeffrey moe wordt van het geschreeuw, het geworstel en het getrap. De kracht waarmee Jeffrey zich verzet neemt langzaam wat af en na een kleine tien minuten komt dan eindelijk het breekmoment. Jeffrey barst in huilen uit. Op dat moment laat Rick Jeffrey’s armen los, gaat naast hem zitten en legt zijn arm over de schokkende schouders van Jeffrey.
Begrenzing vanuit verbondenheid, troost en nabijheid, dat is wat Rick volledig intuïtief geboden heeft.

Nadat ze zo een tijdje samen gezeten hebben, trekt Rick met een glimlach Jeffrey aan de handen omhoog. Samen lopen ze opgelucht naar de kantine van het sportcomplex. Het is inmiddels pauze en die kunnen zowel Jeffrey als Rick goed gebruiken.

H.G.