De boogschutter

SHIT!!
in de roos

liefde en logica
verbintenis en vrijheid
ineens blijkt wat onverenigbaar leek
al lang met elkaar verbonden

Levenslustig als ze is, had ze vrolijk haar boog gespannen
onwetend van de kracht
die haar pijlen hebben wanneer ze
doel treffen

eerst is er de schok, dan groeit het vertrouwen
RAAK!!

H.G.

Advertisements

11 januari – acht jaar later

Rick kijkt uit over zee. Het is een kalme zee. Berustend.
Golven kun je de rimpelingen in het zeewater eigenlijk niet noemen. Rustig slaan ze om op het strand. Het geeft een vriendelijk en rustgevend geluid.
Jaren terug was op de plek waar Rick nu staat nog een pier. Pier 26. Nu is die pier er niet meer. De paal met nummer 26 bestaat nog wel. Die staat in de duinrand. Het is een nieuwe paal, met een frisblauwe bovenkant en een helderwit nummer.
Het is een belangrijke plek voor Rick, in gedachten is hij er vaak.

Rick denkt terug aan de 11e januari acht jaar geleden. Op die dag overleed zijn vader aan kanker.
Hij was net thuisgekomen van een cursus toen de telefoon ging. Rick wist meteen wat er aan de hand was. Alsof de boodschap de hoorn al uit was voordat hij opgenomen werd. Het bleef lang stil aan de telefoon. Rick kon niet geloven dat het waar was, dus wachtte hij, totdat de woorden werkelijk werden uitgesproken: “Rick, …hij is…vandaag is…hij is dood…”
Surrealistisch, dat was het. Het kon gewoon niet waar zijn. Je vader gaat niet dood. Je cavia en je goudvis. Ja, die gaan dood, maar niet je eigen vader.
Toch gebeurde het.

Rick kijkt naar zijn blote voeten in de branding. Kleine schelpjes rollen giechelend over zijn tenen. Opeens moet Rick denken aan het verhaal over zijn vaders tenen. Zijn vader had twee aan elkaar gegroeide tenen, waarmee hij vroeger geld verdiende. Voor een paar cent mochten anderen zijn tenen zien. Even grinnikt Rick bij het idee.

Hij schrijft in het zand: lieve idioot, ik mis je!
Rick kijkt toe hoe de zee de woorden meeneemt en keert dan huiswaarts.

H.G.