Het mereltje

ei
mereltje
hap, slik, weg
kat blij

 

 

 

H.G.

Advertisements

Genocide

Daar gaan ze. Met honderden tegelijk storten ze zich over de rand. Onvoorstelbaar leed. Hoe wanhopig moeten ze wel niet zijn. Hele gezinnen zijn het: kinderen, ouders, grootouders misschien zelfs overgrootouders. Als lemmingen werpen ze zich in de afgrond, alwaar ze onherroepelijk te pletter zullen vallen. Een grote grijze golf van vallend leed. En daarna… stilte.

Jaren van ongestoord geluk in één middag, bruut de nek omgedraaid.

Het was een zomerse dag in augustus zoals ze er vaker zijn. Het was warm, dat wel. Maar in huis was het lekker koel. De kinderen speelden buiten in de schaduw van de smalle straten en steegjes. Verstoppertje, dat was hun favoriete spel en roltikkertje. Roltikkertje was eigenlijk gewoon tikkertje, maar de tikker mocht je niet tikken als je je snel wist op te rollen als een balletje. Niks wees erop dat het noodlot die middag toe zou slaan.

Om drie uur ’s middags begon het. Eerst was het alleen aan de rand van de stad. Een scherpe lucht drong door in straten en huizen. Bij inademing sneed het je luchtwegen af, alsof iemand een brandende sigaret door je luchtpijp probeerde te duwen. Een korte felle pijn gevolgd door totale verlamming, daarna voelde je niets meer.
Razendsnel verspreidde de damp zich van noord naar zuid door de stad. In blinde paniek liet iedereen alles achter zich en vluchtte zuidwaarts tot ze niet verder konden dan de afgrond. Zij die het tot hier gered hadden, zagen maar een uitweg. Ze prevelden een gebed en wierpen zich over de rand van de afgrond.

Het was geen fijn gezicht vond Rick, al die pissebedden die zich over de balkonrand stortten. Hij had liever gehad dat het bestrijdingsmiddel zijn werk onzichtbaar had gedaan en dat ze gewoon onder de stoeptegels van het terras waren doodgegaan. Dan had hij niet gezien wat hij eigenlijk had aangericht.

Het beest in mij

Hij zit er, het beest
grommend en grauwend
slaat woest met zijn klauwen
scheurt alles aan flarden
destructieve woede baant zich
dwars door vlees en huid
een weg naar buiten

Ik sus het beest met mijn gedachten
je bent niet echt
je mag niet zijn
ga af!
destructieve woede is slecht
vernietigend
heeft geen recht op een bestaan

Hij gaat af

Hij zit er, het beest
onrustig wispelturig
fladderend
van links naar rechts
omhoog, omlaag
ongrijpbaar vluchtig
maar onmiskenbaar

Ik spreek het toe met mijn gedachten
doe eens rustig
je gooit alles om
wat ik zorgvuldig heb opgebouwd
zit eens stil
je vliegt alle kanten op
behalve waarheen ik wil

Hij gaat liggen

Hij zit er, het beest
trillend in een hoekje
krampachtig
verstijfd met grote ogen
kijkt hij rond
op zoek naar een uitweg
die hij niet vindt

Ik pak hem op met mijn gedachten
ontspan!
stel je niet zo aan
je hebt geen recht op angst
of vluchten
ik heb het goed geregeld
en weet wat komen gaat

Hij blijft trillen

Ik voel een dierentuin van binnen
en laat mijn gedachten varen
ik ruk alle kooien open
sla het glas aan diggelen
doorbreek de muren
laat alles gaan
en voel een wereld van verschillen

Ik hou van ze