Pappa 11-01-2014

Kijkduin

Het is vandaag negen jaar geleden dat pappa overleed. En weer voelt de dag anders dan het jaar ervoor. De zwaarte van de dag wordt ieder jaar minder. Dat is prettig, toch voelt het ook naar.

Het is prettig om opgewekt en met goede zin naar zee te gaan om een groet te brengen aan mijn vader zonder me verloren en eenzaam te voelen, zonder te denken dat ik nog zoveel had willen delen en vragen. Het is fijn om te voelen dat hij toch nog ergens is, niet ongrijpbaar in het luchtledige maar in mij. Het besef dat dit gevoel met het jaar sterker wordt, troost me. Het is fijn om me te realiseren dat ik deze tekst nu schrijf uit mijn eigen naam en dat het geen verhaal is over Rick. Daar is negen jaar voor nodig geweest.

Het is naar, omdat de zwaarte van de dag mij jarenlang dwong om tenminste eenmaal per jaar diep in mijzelf af te dalen om daar te voelen dat pappa er nog was. En hoewel ik weet en voel dat het niet waar is, ben ik soms toch bang dat het loslaten van dit verlies betekent dat ik mijn vader voorgoed kwijt ben.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s