Dankbaarheid

Ik heb mijzelf begraven
huilen moest ik niet
ik voelde louter liefde
geen enkel groot verdriet

Ik liep een trap op met mijn zusjes
aan beide zijden één
mijn vader zag ons komen
breed lachend door zijn tranen heen

Een dankwoord wilde ik niet schrijven
gewoon gaan, vertrekken zonder pijn
maar mijn vader hield me tegen “Je kunt niet verder zonder
dierbaren te danken voor de liefde en hun zijn”

Toen heb ik mij weer opgegraven
meteen heel prettig was dat niet
maar nu ben ik het leven dankbaar
en …misschien… word ik nog eens verliefd