Trots

Zoals de golven
hun koppen schuimend en bulderend toevertrouwen
aan de stille kust
vol overgave
keer op keer.

Zoals het zand
daar ligt, gevormd
door eb en vloed, wind en water
mij draagt en mij laat aarden
steeds opnieuw.

Zo is mijn vader
als bruisend water
het weidse strand
nog altijd hier.

En zo maak ook ik mijn golfbeweging
van oost naar west naar oost
en kom ik steeds meer thuis.
Trots op mijn trotse vader.

2015-11-01_19-38-03

 

Advertisements

Dankbaarheid

Ik heb mijzelf begraven
huilen moest ik niet
ik voelde louter liefde
geen enkel groot verdriet

Ik liep een trap op met mijn zusjes
aan beide zijden één
mijn vader zag ons komen
breed lachend door zijn tranen heen

Een dankwoord wilde ik niet schrijven
gewoon gaan, vertrekken zonder pijn
maar mijn vader hield me tegen “Je kunt niet verder zonder
dierbaren te danken voor de liefde en hun zijn”

Toen heb ik mij weer opgegraven
meteen heel prettig was dat niet
maar nu ben ik het leven dankbaar
en …misschien… word ik nog eens verliefd

Huidverlangen

De tinteling
wanneer je vingertoppen, daar…
Een dans op mijn naakte lichaam
speels, licht
nu nog

Ik ervaar mijzelf
in jouw aanraking.
Geborgen en uitgestrekt tegelijk
ingetogen vuur
een kwetsbaar moment in eeuwigheid.

Met gesloten ogen
voel ik tranen stromen.
Traag en afwezig glijdt je hand
over mijn borst
raakt het laken en verdwijnt.

huidverlangen

 

 

Wens

Ik wens…

dat heel de aarde
-nu-
zacht wordt toegedekt
door een flink pak sneeuw

dat alles en iedereen
een paar maanden goed uitrust
zijn eigen dromen droomt

dat als het lente is
-en dat wordt het echt vanzelf-
we samen ontwaken
van een lieflijk zonnestraaltje en

dat we allen
vriendelijk lachen
naar diegenen met een ochtendhumeur.